راکتور شیشه ای دو لایهیک ابزار واکنش متداول در آزمایشگاه های مدرن است. میتواند آزمایشهای واکنشی مانند غلظت، تقطیر، رفلاکس، جداسازی و خالصسازی را تحت سرعت و دمای ثابت انجام دهد. این یک ابزار ایده آل برای تولید تجربی بیودارویی و کالج است.
کل شیشه راکتور از شیشه بوروسیلیکات بالا ساخته شده است. بطری شفاف است و تغییرات مواد مایع در طی فرآیند واکنش به وضوح قابل مشاهده است. می توان از آن در محدوده دمایی -120 درجه ~+400 درجه استفاده کرد و طیف وسیعی از کاربردها را دارد.
همه ما می دانیم که استحکام شیشه با ضخامت آن متناسب است. هرچه شیشه ضخیم تر باشد، مقاومت آن در برابر فشار و ضربه بیشتر است. با این حال، در فرآیند آزمایشات ما، نیاز اولیه اغلب استحکام شیشه راکتور شیشه ای نیست، بلکه عملکرد مقاومت در برابر دمای بالا، مقاومت در برابر دمای پایین، مقاومت در برابر خوردگی، مقاومت در برابر اسید و قلیایی و مقاومت در برابر شوک حرارتی است.
در فرآیند تولید راکتور شیشه ای دولایه، شیشه برای شکل دهی باید تا دمای بالا پخته شود و سپس قطعات شیشه ای شکل داده شده در کوره برای بازپخت قرار داده شود تا شیشه داخلی و شیشه بیرونی بتوانند حفظ شوند. همان نرخ خنک کننده و نسبت انقباض، به طوری که ضرایب انبساط حرارتی شیشه داخلی و خارجی می تواند سازگار باشد.
با این حال، ضخامت راکتور شیشه ای ضخیم تر نیست، بهتر است. هرچه ضخامت بیشتر باشد، اطمینان از سازگاری سرعت خنک شدن و نسبت انقباض شیشه داخلی و خارجی راکتور شیشه ای دولایه در طول فرآیند تولید دشوارتر است و در نتیجه سرعت خنک شدن سریع شیشه بیرونی ایجاد می شود. پس از خنک شدن شیشه بیرونی تا دمای اتاق و جمع شدن، شیشه داخلی همچنان در حال جمع شدن است. در این زمان، شیشه بیرونی از انقباض شیشه داخلی جلوگیری می کند و در نتیجه شیشه داخلی و خارجی نیروی کششی را در داخل ایجاد می کند. هنگامی که دما در این زمان تغییر می کند، ممکن است باعث ایجاد ترک در راکتور شیشه ای و حتی شکستگی در موارد شدید شود.
علاوه بر این، راکتورهای شیشه ای دولایه معمولاً برای واکنش های گرمایش و سرمایش در آزمایشگاه ها استفاده می شوند. شیشه بیش از حد ضخیم باعث عملکرد ضعیف انتقال حرارت می شود و بر راندمان کاری و اثر واقعی کل راکتور شیشه ای تأثیر می گذارد. بنابراین، ضخامت راکتور شیشه ای باید تعادلی بین مقاومت دما، عملکرد انتقال حرارت و قدرت باشد.


